Obraz przez/od WikiMedia Commons

Modulator prolaktyny jest lekiem, który moduluje wydzielanie hormonu przysadki mózgowej - prolaktyny z przedniej części przysadki. Inhibitory prolaktyny hamują wydzielanie prolaktyny, a uwalniacze prolaktyny indukują odpowiednio jej wydzielanie.

Inhibitory prolaktyny są stosowane głównie w leczeniu hiperprolaktynemii. Agoniści receptora dopaminy D2, tacy jak bromokryptyna i kabergolina, są w stanie skutecznie hamować wydzielanie prolaktyny przez przysadkę mózgową, a tym samym zmniejszać krążące stężenie prolaktyny, dlatego też są najczęściej stosowane jako inhibitory prolaktyny. Antystrogeny, takie jak inhibitory aromatazy i analogi GnRH, są również w stanie hamować wydzielanie prolaktyny, choć nie tak silnie jak agoniści receptorów D2, i jako takie nie są zazwyczaj stosowane jako inhibitory prolaktyny.

Podczas gdy agoniści receptorów D2 hamują wydzielanie prolaktyny, antagoniści receptorów dopaminowych D2, tacy jak domperydon i metoklopramid, mają odwrotny efekt, silnie indukując wydzielanie prolaktyny przez przysadkę mózgową, i są czasami używani jako uwalniacze prolaktyny, na przykład w celu skorygowania hipoprolaktynemii w leczeniu niewydolności laktacji. Jeżeli leki te są stosowane nie w celu indukowania wydzielania prolaktyny, zwiększone stężenie prolaktyny może być niepożądane i może powodować różne działania niepożądane, w tym mammoplazję (powiększenie piersi), mastodynię (ból/pęknięcie piersi), mlekotok (niewłaściwa lub nadmierna produkcja/ekrecja mleka), ginekomastia (rozwój piersi u mężczyzn), hipogonadyzm (niski poziom hormonów płciowych), amenorrhea (przerwanie cyklu miesiączkowego), niepłodność odwracalna i dysfunkcja seksualna.

Agoniści receptorów D2, którzy są opisywani jako inhibitory prolaktyny, obejmują bromokryptynę, kabergolinę, lergotril, lizuryd, metgolinę, chinagolid i terguryd.